Klinowska Wanda

Klinowska Wanda

 

         Prof. dr hab. Wanda Klinowska z domu Godlewska  urodziła się  8.12.1916 w Ałma Ata, obecnie Kazachstan  ( dawniej Wiernyj, Turkiestan). Jej ojciec Roman Godlewski był  sędzią, który po ukończeniu studiów na paryskiej Sorbonie, za swoja działalność polityczną został zesłany do Rosji azjatyckiej. Tam pracował m.in. w sądzie okręgowym w Kiszyniowie, Ałma-Ata i innych miastach. Po tułaczce (opisanej w książce „Przez płonący wschód” Ferdynanda Goetla) przez Turkiestan, Indie, rodzina Godlewskich powróciła do Polski w1922r.

Wanda Klinowska  świadectwo dojrzałości uzyskała w Krakowie po ukończeniu gimnazjum humanistycznego w 1934r.

   Studia lekarskie odbyła w Krakowie na Uniwersytecie Jagiellońskim w latach 1934 -1939, ukończyła je w 1943 roku we Lwowie, uczestnicząc w tajnych kompletach. Dyplom nostryfikowała  w 1945 na  Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie.

W czasie wojny dr Wanda Klinowska pracowała początkowo jako wolontariuszka  w Szpitalu Dziecięcym w Tarnowie (1940-1941).  Od 1942 pracowała  w Szpitalu Powszechnym w Tarnowie również jako wolontariusz,

a od 1944 do 1946 jako asystent na oddziale wewnętrznym i zakaźnym.

W sierpniu 1946r.   Wanda Klinowska przeniosła się   do Wrocławia. Przez rok  pracowała  jako wolontariuszka w I Klinice Pediatrycznej,  a od sierpnia 1947 jako starszy asystent. Wzorem i mistrzem dla dr Wandy Klinowskiej była  prof. dr Hanna Hirszfeldowa,   kierownik  i twórca  I Kliniki Pediatrycznej.

          Klinika składała się z 6 oddziałów, wyposażona była w laboratorium i kuchnię mleczną , co było w tym czasie dużym osiągnięciem i postępem. Klinika aktywnie działała na rzecz ludności, a  w 1947 uruchomiono przy niej  żłobek.

 Stopień doktora medycyny Wanda Klinowska uzyskała  na podstawie  rozprawy „Histologiczne zmiany w nadnerczu jeża w ciągu cyklu rocznego” i po złożeniu egzaminów z wynikiem celującym na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie  w maju 1947r.

  Położyła wielkie zasługi w  organizowaniu  lecznictwa pediatrycznego, zwłaszcza w ciężkich latach powojennych. Wyszkoliła wielu pediatrów. Była współtwórcą Oddziału Pediatrycznego w latach 1954-64, prowadząc jako zastępca profesora Katedrę Diagnostyki.

W grudniu 1963  przeprowadziła  habilitację „ Uszkodzenie wątroby u dzieci z chorobą reumatyczną w świetle gospodarki węglowodanowej”, a w 1965 uzyskała stopień docenta. Profesorem nadzwyczajnym została mianowana uchwałą Rady Państwa  w 1974r. Posiadała specjalizację II stopnia z  zakresu pediatrii i podspecjalizację z gastroenterologii.

       W 1964  po śmierci prof. Marii Wierzbowskiej, prof. Wanda Klinowska została Kierownikiem II Kliniki Pediatrycznej. W latach 1970-1973 była organizatorem i pierwszym dyrektorem Instytutu Pediatrii oraz kierownikiem Kliniki Zaburzeń Odżywiania Niemowląt, która po kilku latach wróciła do starej nazwy: II Klinika Pediatryczna.


       Była również  autorką i współautorką ponad 190 prac naukowych. Głównymi  kierunkami  zainteresowań  były gastroenterologia, nefrologia, hematologia.  Była promotorem 11 doktoratów, opiekunem 4 przewodów habilitacyjnych, recenzentem ok. 30 prac doktorskich i habilitacyjnych. Pracowała w licznych komisjach uczelnianych. Przez szereg lat była przewodniczącą Towarzystwa Pediatrów Ziem Zachodnich. Uczestniczyła w wielu zjazdach naukowych,  a niektóre organizowała. Brała udział w szkoleniach zagranicznych w Czechosłowacji, Francji, Szwajcarii,  Była aktywnym członkiem  Towarzystwa  Lekarskiego, Towarzystwa Hematologicznego, Gastroenterologicznego.

      W pierwszych latach pracy w klinice pediatrycznej  była także lekarzem szkolnym, lekarzem żłobka Pafawag, konsultantem sanatorium dziecięcego w Czerniawie  Zdroju. Wysoko ceniła sobie współpracę ze studentami Akademii Medycznej, przez szereg lat  była opiekunem Domu Studenckiego Bliźniak. Posiadała wiele odznaczeń państwowych i resortowych.

 Najbardziej jednak  kochała swoich  małych pacjentów, często wspominała, że najważniejsza dla Niej była  praca lekarza  przy łóżku chorego dziecka.

Dużo lepiej czuła się w takiej roli, niż jako kierownik wśród papierów. Była ciepłą, serdeczną osobą, zawsze chętną do pomocy innym. Do historii przeszły Jej wizyty ordynatorskie, kiedy analizowała przy łóżku chorego wszystkie  jego problemy i odchylenia od normy. Niejednokrotnie wizyty trwały kilka godzin, ale były doskonałą szkoła dla młodych lekarzy, którzy uczyli się analizowania i diagnozowania chorób.

     Praca w klinice stanowiła dla prof. Wandy Klinowskiej istotę życia, była jej całkowicie oddana. Chorowała kilka lat, a przewlekła niewydolność krążenia doprowadziła do śmierci. Zmarła  24.03.1985.

 Pod koniec życia prof. Wandy Klinowskiej,  Polski Tygodnik Lekarski (10.12.1984. Tom 39 Nr 50 str.1656 ) przytoczył nieznany fakt z czasów okupacji. Dr Franciszek Podgórnik z Tarnowa i dr Józef Siuda z Kalisza jako żołnierze oddziału dywersyjnego AK „Teresa” zostali ciężko ranni. Lekarze Szpitala Powiatowego w Tarnowie z Oddziału Chirurgicznego dla Polaków pomno stałej kontroli przez Gestapo przeprowadzili operacje i leczyli ukrywając to przed Niemcami przez kilka miesięcy. Prof. Wanda Klinowska była lekarzem leczącym. Za leczenie chorych z ranami postrzałowymi w razie dekonspiracji groziła kara śmierci.  Prof.   Wanda Klinowska nigdy  o tym nie wspominała .

    Należy jednak pamiętać, że była przede wszystkim lekarzem pediatrą, kochała swój zawód , a jedną z Jej uczennic byłam ja, córka.

 

                       Opracowała dr n.med. Jolanta Klinowska-Skupniewska - córka



Powrót